Katechezy u św. Idziego

Spotkania nawiązywały do tradycji katechez mistagogicznych. Składały się ze Mszy św. z kazaniem i konferencji o historii liturgii.

Katechezy u św. Idziego

Dominikański Ośrodek Liturgiczny zorganizował cykl katechez liturgicznych poświęconych mszy świętej pt. „Między ziemią i niebem”. Program spotkań obejmuje Eucharystię oraz konferencję. W trakcie Eucharystii kazania wyjaśniające obrzędy mszy świętej będzie głosił ojciec Michał Adamski OP. Po mszy brat Tomasz Grabowski OP będzie opowiadał na temat historii liturgii dominikańskiej.

W pierwszych wiekach chrześcijaństwa, biskupi lub specjalnie przeznaczeni do tego kapłani, głosili tak zwane katechezy mistagogiczne. Katechezy tłumaczyły sens sakramentów. Głoszono je zawsze w czasie sprawowania sakramentów lub krótko po tym, jak wierni przystępowali do świętych misteriów. Mistagodzy – nauczyciele – mówili do tych, którzy uczestniczyli w świętych tajemnicach, by uświadomić im znaczenie obrzędu.

Katechezy liturgiczne u św. Idziego nawiązują do tej dawnej tradycji. Ojciec Michał Adamski OP, będzie głosił cykl konferencji, w czasie których omówi poszczególne części celebracji. Będzie wyjaśniał, co naprawdę się dzieje za każdym razem, gdy uczestniczymy w mszy świętej.

Po zakończeniu Eucharystii, brat Tomasz Grabowski OP w krótkich konferencjach będzie opowiadał o historii liturgii mszy świętej. Szczególnie skupi się na rycie dominikańskim, a więc obecnie już prawie zapomnianej formie sprawowania sakramentów, która dawniej obowiązywała w Zakonie braci kaznodziejów.

Śpiew podczas mszy będzie animował nowopowstały zespół muzyki dawnej Redivivum – tworzy go ośmioro śpiewaków, którzy przez lata współpracowali z lutnistą Antonim Pilchem, współtworząc grupę Bractwo Lutni. Członkowie zespołu prezentują przede wsystkim muzykę renesansową i barokową. Wykonują również współczesną wielogłosową muzykę liturgiczną.

Tych wszystkich, którzy nie znają Krakowa informujemy, że Kościół św. Idziego jest położony przy ul. Grodzkiej, u podnóża Wawelu. To jeden z dwóch kościołów (wcześniej również klasztor) krakowskich dominikanów. Wzniesiony w I połowie XIV w., a przebudowany z końcem XVI w. zachował swój pierwotny, gotycki charakter. Choć niewielki (zaledwie jednonawowy, z trójbocznie zamkniętym prezbiterium), to jednak tworzy wyraźnie sakralną przestrzeń. Ołtarz główny jest późnorenesansowy - został tu przeniesiony z kaplicy świętego Jacka w kościele Dominikanów przy ul. Stolarskiej. Portale w prezbiterium i nawie, stalle oraz dekoracja ścian prezbiterium trafiły do św. Idziego w 1629 r., również pochodzą z elementów nagrobka ze świętojackowej kaplicy.

Przebywając w Kościele nie sposób nie zwrócić uwagi na belkę tęczową, na której znajduje się późnogotycka grupa Ukrzyżowania: krucyfiks z około 1520 r., figury Matki Boskiej i św. Jana z około 1470 r. Kościół można łatwo rozpoznać z zewnątrz, ponieważ, na ścianie prezbiterium, znajduje się obraz Matka Boża z Dzieciątkiem z XVII w. Ponadto przy kościele ustawiono w 1990 r. Krzyż upamiętniający ofiary z Katynia.

Zdjęcie kościoła św. Idziego: KazimierzP*, licencja: CC-BY-SA 3.0.